Breaking News

Het is tenslotte een vrouwenbrein

Natuurlijk onthoudt mijn brein -het is tenslotte een vrouwenbrein- ieder saillant detail van elk gesprek, om nog maar te zwijgen over de details in jouw houding.

Als een dolgedraaide marionet is het net alsof NASA in mijn hoofd zit: honderden mensen die naar een computerscherm staren, die allerlei grafieken maken, die informatie verifiëren en ernaar verwijzen, die in kaart brengen, statistieken verzamelen en waarschijnlijkheden berekenen die schreeuwen: GROEN! en de rode telefoon gebruiken om de opperbevelen - het hart - te bellen. Na een paar dagen van zulke berekeningen heb ik mijn antwoord klaar: Dit klopt.

De eerste vijf minuten luister ik met interesse naar zijn passionele betoog over zijn werk, maar na een kwartier begint mijn aandacht af te glijden naar de details op zijn gezicht. Wat een mooie kaaklijnen zeg.. heeft hij nou ook een moedervlekje? ‘En jij? vraagt hij plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou..uhh’ antwoord ik. ‘ Ja naja, wat moet ik zeggen’. Shit hoe red ik mij hier dan uit. Ik stotter en zeg met een geforceerde glimlach: ‘ Vanwege mijn gebrek aan woordenschat ten gevolge van de vlinders, gediagnosticeerd met ADHD, in mijn buik, wens ik mij te beroepen op mijn zwijgrecht. En het werkt! Hij lacht. Er volgt een stilte. Een fijne stilte. Mijn cue om snel met wat semi-bezielde woorden te komen, zet ik in gang. Met grootse gebaren begin ik een betoog wat niet aansluit - denk ik - op wat hij zei. Theatraal ga ik met mijn hand naar mijn hart en kijk serieus in de verte, als ik vertel over hoe fijn het is als de mens zich eens niet laat leiden door zwakke feiten.

Ik gooi weer een stilte in het gesprek. Hij neemt nog een slok van zijn latte macchiato – Lees: suiker met latte macchiato - en kijkt mij afwachtend aan. ‘Ik voel hoe ik afgeleid word door zijn goed gevulde stoppelbaard, ik probeer mijzelf bij de les te houden. Ik betrap mezelf erop dat ik aan het verdrinken ben in zijn ogen. Ja het bestaat echt. Ik wist niet dat het kon, maar het kan. Ik raak even van mijn apropo en gebruik als dekmantel dat ik teveel tegelijk wil zeggen. Het is eng, het lijkt alsof hij recht in mijn hart kijkt. Ik kijk snel weg en probeer mijn verhaal op te pakken. Ik vervolg mijn ‘I try to imponeer jou’ betoog. ‘Zijn we nou wel of niet een in stamverband levende soort? We gedragen ons voortdurend op precies de verkeerde momenten als volksstam, zoals in het geval een meisje een tijdje twijfelt over haar hoofddoek, of wanneer een jongeman zijn baard laat staan. …Ow en vergeet vooral niet de momenten waarop de geschiedenis van een persoon onder de loep genomen wordt. We vergeten te relativeren, we voelen ons bedreigd, omdat de persoon in kwestie even geen deel maakt van zijn groep. Dus beginnen we, totaal ongepast, een wrede rassenoorlog. Of gaan we, in conclaaf, beledigen. En dit is niet typisch iets voor een neurotisch, menselijk wezen van de twintigste eeuw. Neen. Dit is net zo oud als de mensheid zelf.

Aanzwellend geklaag en de stroom zure verwijten vervreemden ons in een hoog tempo van waar we onderdeel van uitmaken. Maar niet als ik met jou een dag meemaak. Ik kijk hem aan en geef hem vervolgens een zachte glimlach. Ik zie je ongemakkelijk op je stoel verschuiven. Je weet niet hoe je hierop moet reageren. Ik vervolg mijn betoog. Juist dit bolwerk van het niets, deze onbegrensde horizontaliteiten, zijn de beste bescherming van de lach. Als een kater die zeker weet dat niemand binnen zijn territorium zal wagen, kleurt ons plezier alle grijstinten van kleur. Hartstocht is een onuitputtelijke energiebron. Dit zal blijven bestaan, zolang hart en ziel wordt gegeven!

Ik laat een stilte vallen en ik kijk hem diep in ogen aan. Je hebt het niet door, maar zonder woorden heb ik je zojuist iets beter leren kennen. Jouw wazige en gepassioneerde blik is voldoende. Jij begrijpt mij!

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 11162 keer
Beoordeel dit item
(2 stemmen)
Gepubliceerd in Columns
Getagged onder
Souad El Mocaddem

Souad, a.k.a Le Sem. Meer dan 24 jaar gevestigd in het echt. Woont in een dorp. Heeft rechten gestudeerd in een stad. Verder is zij wannabe fotograaf en is zij perfectionistisch in contrast met chaos. Haar karakter is soms zwak, vaak verborgen en soms overwonnen. Voorliefde voor onontgonnen rariteiten en logica maken haar teksten deels onbegrijpelijk.    Maar dat deel laat ze geheel aan de verbeelding over.

Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 494 gasten en geen leden online

In Beeld