Breaking News

Het leven is wat je overkomt

  • zondag, jan 19 2014
  • Geschreven door 

“Zeventien jaar, het leven moet nog beginnen”. Is het dan de bedoeling dat ik nu rustig in mijn kamertje ga zitten wachten tot het leven begint? “Zeventien jaar, de wereld ligt aan je voeten”. Nou, daar merk ik anders niets van. Wanneer begint het nou? Wanneer voel ik dat ik echt leef? Wat is ‘echt leven’ dan eigenlijk? Me klem zuipen en ‘Yolo’ roepen? Een tijdje bij Tibetaanse monniken gaan leven om het doel van het leven te ontdekken?  Die stomme quotes van Tumblr helpen me ook geen stap verder: ‘Be yourself’ of ‘follow your dreams’ en dan met een plaatje van een boom of een wicht met prachtig, lang haar. Je wordt bedankt, Tumblr. Ik wist echt niet dat ik mezelf moest zijn en mijn dromen moest volgen. Door jouw plaatjes begrijp ik het leven nu helemaal. Not.

Verwacht ik gewoon teveel? Gaat het leven langzaam door, terwijl ik wacht? Ik word langzaam ouder. Ik moet binnenkort zelf een zorgverzekering gaan betalen. En mijn kinderbijslag is ook pas stopgezet. Stomme overheid. Het is eigenlijk gewoon allemaal jullie schuld dat ik veel te vroeg in een soort midlife crisis verkeer. Hoe ga ik dit aanpakken? Hoe zorg ik ervoor dat ik leef en niet gewoon besta?  Mijn modem tegen een muur aansmijten zou een mooie, eerste stap zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen boek meer heb aangeraakt sinds die vervloekte dag. De dag dat we internet kregen. Ik mis de dagen dat ik als achtjarig kind helemaal weg kon dromen met een boek.

Ja, lezen hoort bij mijn definitie van ‘echt leven’. Kennis. Wellicht moet ik me ook maar wat meer gaan verdiepen in de islam. Het is gewoonweg bijzonder hoe de islam overal een antwoord op heeft. Ik wil leren, niet studeren, ik wil wandelen en me verwonderen om de kleinste dingen, ik wil innerlijke rust, ik wil mezelf nog beter leren kennen. Ik wil leren mezelf te waarderen.

Als we al het bovengenoemde bij elkaar gooien, hebben we mijn definitie van ‘leven’ wel zo’n beetje.

Soms zeggen mensen dat ik teveel nadenk en dat ik nog veel te jong ben om me hier al mee bezig te houden. Tegen die mensen wil ik zeggen: ga lekker fietsen. Als ik me hier nu niet druk om mag maken, wanneer dan wel? Nu mag ik lekker egoïstisch zijn. Nu is het tijd voor zelfontplooiing. Geen verantwoordelijkheden. Ik zal hier nog wel een poosje druk mee bezig zijn. Ik ben ten slotte een puber die niet weet wie ze is. Ik vind het prima. Ik weet bijna zeker dat ik er kom.

Yasmine

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 6825 keer
Beoordeel dit item
(8 stemmen)
Gepubliceerd in Columns
Yasmine

Ik ben Yasmine. Eigenlijk wordt mijn naam heel anders geschreven, maar ik vind Yasmine leuker. Zie het maar als een pseudoniem. Alle schrijvers hebben die en ik mag natuurlijk niet achterblijven. Ik ben zeventien jaar oud, ik studeer (ongeveer) en ik denk ongelooflijk veel na.  Schrijven helpt me om die warboel in mijn hoofd een beetje te ordenen. Dus als iemand mijn stukken leest, bekijkt diegene eigenlijk hoe ik aan het opruimen ben en hoe ik alles een plaatsje geef. Diep, vind je ook niet? I think, therefore I write.

Nieuwste van Yasmine

Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 320 gasten en geen leden online

In Beeld